MR. B

Last duty namin sa floor tonight. Next week pa ang last day talaga namin pero evaluation lang namin so we don’t count it as duty nights. Nalulungkot ako hindi dahil mamimiss ko ang staffs dun, o ang magduty sa ospital na yun.. masaya nga ko na tapos na clinical ko dun. nalulungkot ako kasi may nakausap akong pasyente dun kanina. actually, nakaassign siya sa kaklase ko pero kinausap niya ko kaya nakipagkwentuhan na din ako..

Hindi pa siya katandaan. nasa 50s palang siya pero diagnosed siya with cancer. Hindi ko natanong kung cancer saan kasi baka touchy para sa kanya yun. Hindi ko din alam kung gano katagal na siya may sakit pero mukang matagal na sabi nia kasi, “i stopped teaching 1997 when i got sick”. Sabi niya hindi daw nila (doctors) makuha yung cancer sa katawan niya kaya kelangan niya daw mag undergo ng another procedure. Nalungkot ako. Hindi ko alam ang sasabihin ko sa ganyang sitwasyon. HIndi ko alam ang irereact ko kaya nakinig na lang ako. sabi nia pag medyo okay na daw siya at may chance gusto niya daw bumalik sa pagtuturo pero hindi na full time. Gusto din niya daw kasing mag work sa mga diagnostic facilities. gusto niya daw kasing makatulong sa mga mahihirap kahit hindi daw financial na tulong…kahit sa pagiging mabuting care provider man lang daw makatulong siya.

ang pinakagusto kong sinabi niya ay yung.. “Nursing schools don’t teach you this, but you have to think of your patient more than the money and just doing your duties, you have to have compassion towards them. remember that.”

This is what i like with this profession. You learn from your patients. You get to mingle with them and they’ll touch your life (and hopefully, you’ll touch theirs too.)

I will always remember what Mr.B told me. I jus hope he gets better.

*tingin ko naman hindi ko naviolate yung HIPAA law.. wala naman akong binanggit na name eh.hehe